De consument een leuke gratis app, het bedrijf zijn gegevens. Prima deal?

Deze stelling is gesloten

 

4 reacties

Contactpersonen

  • Bart
    Noé
  • Noortje
    Polman
 
Sorteer op: Oudste Nieuwste
 
 
Michiel Karskens 17:46|10 februari 2014

Het is vaak niet ZIJN gegevens, die de consument 'deelt'; neem bijvoorbeeld 'zijn' adresboek dat hij/ zij 'deelt/ ruilt' - dat bevat meestal alle bekende behalve zijn eigen adres....

 
 
 
 
Debbie van Steenpaal 12:29|12 februari 2014
AFM

Het is voor consumenten vaak niet helder wat je precies deelt. Als dat wat helderder is, kun je een betere afweging maken.

 
 
 
 
Ivonne Bojoh 16:26|20 februari 2014
mobtzu / DDMA Commissie Mobile

Mijn opa zei altijd: "Lieverd, voor niks gaat de zon op."

Neem Google als voorbeeld. Alle diensten die we kennen zijn gratis. Gmail, Drive, Maps, Translate. Iemand zou toch moeten betalen voor de miljoenen dollars die geïnvesteerd worden in de ontwikkeling van die technologie waar we als consument dagelijks gratis gebruik van maken.

Daarnaast zijn er ook bedrijven die gratis apps aanbieden waarmee self-service wordt gestimuleerd om zo bedrijfskosten te verlagen. Daarmee verplaatst eigenlijk het werk van de medewerkers naar jou. Je geeft dan misschien geen gegevens vrij maar wel je tijd. Bijvoorbeeld bij het onderhouden van jouw gegevens in een Mijn Omgeving van je energieleverancier. Vroeger zou je een briefje schrijven en opsturen. Een medewerker ontvangt dat, verwerkt de wijziging en bevestigt dat weer per brief. Nu log je in, je verwerkt zelf de gegevens en krijgt een geautomatiseerd bericht. Goeie deal toch?

 
 
 
 
Natali Helberger 15:39|10 maart 2014
Instituut voor Informatierecht

Het probleem is juist dat het bij ‘gratis’ diensten veel moeilijker is te beoordelen of een deal prima is of niet. Geld is in dat opzicht heel transparant en vergelijkbaar: 1 Euro is een Euro. De ene gratis dienst is niet de andere: sommige worden aangeboden in ruil voor iets anders (data, attentie, vertrouwen, mond-tot-mond reclame), sommige worden aangeboden als lokkertje voor de betaalde versie, andere worden aangeboden door een niet-commerciële instelling of zonder oog op winst. Deze in-transparantie en diversiteit maakt het moeilijk om een deal te beoordelen, of om gratis/betaalde diensten met elkaar te vergelijken. Om te kunnen beoordelen of een deal prima is of niet moet de consument helderheid hebben over wat zijn verwachtingen bij de dienst zijn en hoe goed de dienst bij deze verwachtingen aansluit. Een checklist van belangrijke vragen (over bijvoorbeeld de level van security, de manier waarop met data wordt omgegaan, de voorwaarden voor verlenging en omzetting in een betaalde dienst, data portabilteit) en hulp/advies bij het interpreteren van de antwoorden (of terms of use) zal heel nuttig voor de consument kunnen zijn. Het oude motto van “je moet een gegeven paard niet in de bek kijken” is zeker niet van toepassing op online diensten. Juist hier moet de gebruiker een grondige kijk nemen. De ACM zal hier een belangrijke rol in kunnen spelen.
Verder is meer consensus nodig over de minimale redelijke verwachtingen van consumenten, bijvoorbeeld m.b.t. de veiligheid en continuïteit van cloud computing diensten of het (niet) delen van gegevens met derden. Gezien het feit dat bijna niets gratis is mag het ook niet zo zijn dat consumenten van ‘gratis’ diensten structureel minder rechten hebben als consumenten van betaalde diensten. Het bestaande consumentenrecht houdt hier niet altijd voldoende rekening mee. Vele regels zijn alleen van toepassing op betaalde diensten, of vertrekken vanuit de gedachte van een lager beschermingsniveau voor gebruikers van ‘onbetaalde diensten’. Ook passen de regels, die vaak geschreven zijn met het oog op betaalde diensten, vaak niet op onbetaalde diensten, denk aan de regels over compensatie of remedies, de regels over ‘hidden pricing’ of de plicht consumenten over de ‘prijs’ van een dienst te informeren.

 
 
 

U kunt niet meer reageren